Klas 1 H1: Zenuwen voor het eerste proefwerk (samenvatting)

Altijd spannend. Zelfs na een goed gemaakte so, lijkt zo’n eerste proefwerk opeens véél enger.

Dat geldt voor alle brugklasleerlingen, op alle niveaus. Maar juist in het BBL en KBL zie je heel veel faalangst. Deze leerlingen waren op de basisschool nou eenmaal niet de besten en hebben niet altijd de succeservaringen gehad die zo goed voor ze zouden zijn geweest.

Om mijn leerlingen een stukje zelfvertrouwen te geven, besteed ik altijd ruim tijd aan het herhalen van het hoofdstuk. We nemen de lesstof nog eens door aan de hand van een powerpoint (samenvatting H1). Ik laat de leerlingen veel aan het woord, zodat ze merken dat ze heel veel al weten. En als ze dan ten slotte de test-je-zelf maken en merken dat dit lukt, is er al veel gewonnen.

Maar dan het grote moment: tafels in toetsopstelling, iedereen heeft de toets voor zich, we nemen de vragen even door (zodat ook de dyslecten al weten wat de bedoeling is). Ik benadruk dat als ze een vraag niet weten, ze deze gewoon mogen overslaan en dat ze dan aan het eind het antwoord misschien wel weten.

Je ziet de spanning op sommige koppies. Tot ze de eerste vraag maken en opgelucht ontdekken dat ze het antwoord weten. En ook vraag 2 is zo gesteld dat je er nauwelijks fout op kunt antwoorden. Je ziet het zelfvertrouwen groeien en de leerlingen ontspannen. En tegen de tijd dat de echt lastige vragen aan bod zijn, is vrijwel iedereen zijn zenuwen kwijt. Zo kunnen ze laten zien wat ze écht weten en kunnen.

En wat zijn ze trots, die eerste keer, als ze hun cijfer terugzien. Want die eerste toets, die maakt iedereen voldoende. Vorig jaar heeft een leerling hem zelfs meegenomen om hem nog even aan de meester van groep 8 te laten zien. Ik ben benieuwd naar de reacties dit jaar.